این روزها بارها شنیده شده که برخی افراد، رسانه‌ها و حتی مسئولان از حضور چشمگیر و بی‌وقفه مردم در خیابان‌ها - آن هم در طول بیش از پنجاه روز متوالی - ابراز شگفتی کرده‌اند. گویی این حضور گسترده و پرشور برای‌شان غیرمنتظره و شگفت‌انگیز بوده است اما حقیقت این است که هر کس از ایستادن مردم در میدان معنوی و میدان فیزیکی خیابان‌ها برای حمایت از اسلام، انقلاب و آرمان‌های بلند آن متعجب شود، در واقع هرگز مردم ایران را نشناخته است. این تعجب، ریشه در ناآگاهی از عمق باورها و اصالت فرهنگی جامعه‌ای دارد که قرن‌هاست پای ارزش‌هایش ایستاده و هیچ طوفانی اراده‌اش را نشکسته است.
 
مردم ایران سال‌ها بلکه سده‌هاست که پشتیبانی از اسلام، انقلاب و آرمان‌های اسلامی و مکتبی را در رأس وظایف انسانی و دینی خود قرار داده‌اند. این مردم نه از روی هیجان زودگذر و نه تحت تأثیر فضاسازی‌های رسانه‌ای، بلکه از روی بصیرت و معرفتی عمیق که ریشه در فرهنگ غنی و تاریخ پرافتخارشان دارد، در صحنه حاضر می‌شوند. حضور حدود پنجاه روزه در خیابان‌ها تنها یکی از هزاران جلوه از این پایبندی دیرینه است. اگر تاریخ ایران را ورق بزنید، از روزگار قبل از اسلام تا دوران مشروطه مردم ایران در کنار هم حضور داشتند و تا انقلاب اسلامی که توده‌های مردم در سوگ و شادی همگام با رهبری خویش به خیابانها ریختند، همیشه این مردم بودهاند که ستون فقرات مقاومت و پایداری را تشکیل دادهاند.
 
آنان که امروز از حضور مستمر مردم شگفت‌زده شده‌اند، گمان می‌کنند یک جامعه پس از چهل و اندی سال از انقلاب باید خسته، فرسوده و دل‌سرد شده باشد اما آنها نمیدانند که ملت ایران همچون کوهی است که هر چه بادهای سهمگین بر آن بتازد، نه تنها فرسوده نمی‌شود، بلکه سیقل می‌خورد و استوارتر می‌ماند. مردم ایران سال‌هاست که مجاهد و شهیدپرور هستند. این واژه‌ها در فرهنگ ایرانی-اسلامی معنایی فراتر از جنگ و کشته شدن دارند. مجاهد کسی است که در راه هدفی مقدس، از جان و مال و آسایش خود می‌گذرد. شهیدپرور یعنی جامعه‌ای که فرزندان خود را در آغوش می‌گیرد و به آنها می‌آموزد که مرگ در راه عقیده، حیاتی جاودانه است. از روزهای دفاع مقدس که هشت سال در برابر تمامیت ارتش بعث عراق ایستادند و بیش از دویست هزار شهید تقدیم کردند، تا امروز که در عرصه‌های اقتصادی، علمی و فرهنگی جهاد می‌کنند، این مردم ثابت کرده‌اند که هرگاه لازم باشد، بهترین سرمایه‌های خود را در طبق اخلاص می‌گذارند.
 
مردم ایران، تخصص و دانش را در کنار ایمان و شجاعت پرورش داده‌اند. آنها دانشمندانی نظیر شهید محسن فخری‌زاده را تربیت کردند که در اوج دانش هسته‌ای، ذره‌ای از مسیر انقلاب عقب ننشست. جهادگرانی مانند شهید قاسم سلیمانی را پرورش دادند که پنجاه سال از عمر خود را در جبهه‌های حق علیه باطل گذراند و سرانجام در راه قدس شریف به شهادت رسید. مردانی همچون حاج حسین همدانی، حاج ابوطالب و صدها فرمانده دیگر که هر کدام داستانی از صبر و استقامت و شجاعت دارند اما نه فقط در عرصه نظامی، بلکه در عرصه علمی، پزشکانی همچون دکتر مجید سمیعی (جراح مغز و اعصاب ایرانی که در آلمان می‌درخشد و افتخار ایران است) و هزاران دانشمند ناشناس دیگر که در آزمایشگاه‌ها، دانشگاه‌ها و کارخانه‌ها برای پیشرفت ایران شبانه‌روز تلاش می‌کنند. همه اینها در دامان همین مردم رشد یافته‌اند و در کنار همین مردم به میدان آمده‌اند.
 
هنگامی که ولی فقیه، رهبر فرزانه انقلاب، فرمانی صادر می‌کند یا موضعی می‌گیرد، این مردم هستند که بدون چون و چرا، با آگاهی و عشق، لبیک می‌گویند. آنها شعارهای انقلاب را از حفظند، اهداف نظام را درک کرده‌اند و آرمان‌هایی مانند استقلال، آزادی، عدالت و مقاومت در برابر استکبار را با جان و دل پذیرفته‌اند. آنها در مسیری حرکت می‌کنند که دین مبین اسلام و مکتب متعالی تشیع تعیین کرده است؛ مسیری که در آن ظلم‌ستیزی، حمایت از مستضعفان و اقامه قسط و عدل، خط قرمزهای الهی هستند.
 

ریشه های تاریخی و فرهنگی استقامت و ایثار

برای آنکه عظمت این مردم را بهتر درک کنیم، باید نگاهی به ژرفای تاریخ و فرهنگ ایران زمین بیندازیم. سرزمین ایران بیش از دو هزار و پانصد سال سابقه تمدنی مستمر دارد. از هخامنشیان که منشور حقوق بشر کوروش را رقم زدند و به اقوام مختلف اجازه دادند در کنار یکدیگر با صلح و آزادگی زندگی کنند، تا حکومت‌هایی که الگوی کشورداری و عدالت را در جهان باستان عرضه کردند اما آنچه این تمدن را در طول قرن‌ها زنده و پویا نگه داشته، نه صرفاً قدرت نظامی یا ثروت طبیعی، بلکه فرهنگ غنی، ادبیات شیوا، هنر چشم‌نواز و مهمتر از همه، اخلاق و منش ایرانی است. ایرانیان همواره به مهمان‌نوازی، راست‌گویی، وفای به عهد و یاری رساندن به درماندگان شهره بوده‌اند. سعدی بزرگ می‌گوید: «بنی‌آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند» و این بیت نه یک شعر زیبا، بلکه سند فرهنگی جامعه‌ای است که قرن‌ها پیش، مفاهیم حقوق بشر و همبستگی انسانی را به نظم کشیده است.
 
پس از ورود اسلام به ایران، این فرهنگ غنی با معارف قرآن و اهل بیت (علیهم‌السلام) پیوند خورد و شکوفایی بی‌نظیری یافت. ایرانیان بودند که علوم اسلامی را تدوین کردند، فلسفه را با عرفان آمیختند و معماری مساجد را به اوج زیبایی رساندند. در عین حال، هویت ایرانی خود را حفظ کردند. این تلفیق هوشمندانه از اسلام و ایرانیت، ملتی ساخته که برای ارزش‌های خود هم از حماسه و هم از عرفان بهره می‌برد. درست به همین دلیل است که امروز در مراسم سوگواری محرم، هم روضه‌خوانی و نوحه‌سرایی (عنصر اسلامی) داریم و هم تعزیه و نقالی (عنصر ایرانی). درست به همین دلیل است که در دفاع از حرم اهلبیت (علیهم‌السلام) در سوریه و عراق، رزمندگان ایرانی نام حضرت عباس (علیه السلام) بر لب زمزمه می‌کنند.
 
این تمدن هزاران‌ساله، مردم ایران را قوی، عاقل، نوع‌دوست و انسان تربیت کرده است. قدرت این مردم نه در زور بازو که در استحکام اراده و باور آنهاست. عقلانیت آنها ریشه در فلسفه ایران‌شهری و حکمت خسروانی دارد که از زمان دور تا سهروردی و ملاصدرا امتداد یافته است. نوع‌دوستی آنها را در ضربا‌لمثل‌های کهن و اشعار حماسی و غنایی می‌توان دید و انسانیت آنها در رفتارشان با اقلیت‌ها، زنان و کودکان حتی در دوران جنگ نمایان است. شاید کمتر ملتی در جهان بتواند ادعا کند که در جنگی هشت‌ساله، مراسم عروسی و عزاداری را هم‌زمان برگزار کرده، کودکانش را با اسباب بازی‌های جنگی بزرگ کرده اما در عین حال اشعار عاشقانه حافظ را از بر بوده است.
 
این مردم بودند که در برابر تهاجم مغول، با وجود کشته شدن ده‌ها هزار نفر، هویت خود را از دست ندادند و حتی مهاجمان را در خود هضم کردند. این مردم بودند که در برابر استعمار روس و انگلیس در قرن نوزدهم و بیستم، قیام‌های تنباکو، مشروطه و ملی شدن نفت را رقم زدند. و این مردم بودند که در سال ۱۳۵۷ با رهبری امام خمینی (ره) طاغوتی را که ساواک و ارتش قدرتمندی پشتش بود، با شعار «الله اکبر» از پشت بام‌ها سرنگون کردند. هیچ‌کدام از اینها تصادفی نیست. اینها نشانه‌های ملتی است که خون پایداری در رگ‌هایش جاری است و هر نسل آن، مشعل مقاومت را به نسل بعد می‌سپارد.
 
حضور پنجاه روزه اخیر مردم در خیابان‌ها، تداوم همان روند تاریخی است. وقتی دشمنان نظام اسلامی تصور می‌کنند با فشار اقتصادی، ترور دانشمندان، توهین به مقدسات یا ایجاد تفرقه قومی می‌توانند مردم را از صحنه خارج کنند، این حضور گسترده و طولانی، محکم‌ترین پاسخ را می‌دهد. مردم نشان می‌دهند که نه تنها نشناخته‌اند، بلکه هر روز عمیق‌تر و آگاهانه‌تر در مسیر انقلاب گام برمی‌دارند.
 

حمایت از مظلومان جهان؛ میراث انسان دوستی ایرانی

یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های مردم ایران که در متن اصلی به آن اشاره شده، دفاع از مظلومان جهان و هواخواهی از مستضعفان است. این ویژگی ریشه در سه منبع دارد: تعالیم اسلامی که به صراحت بر یاری مظلوم تأکید می‌کند «وَمَا لَکُمْ لَا تُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَالْمُسْتَضْعَفِینَ»؛ فرهنگ باستانی ایران که عدالت و حمایت از رعیت را وظیفه شاهان می‌دانست و تجربه تاریخی خود مردم ایران که قرن‌ها زیر ستم بیگانگان و حاکمان خودکامه رنج کشیده‌اند. یک ایرانی با ستم بیگانه نیست؛ پس با تمام وجود درد مظلوم را درک می‌کند.
 
در طول چهار دهه اخیر، مردم ایران همواره در خط اول حمایت از مظلومان جهان بوده‌اند. از فلسطین گرفته تا لبنان، از سوریه و عراق تا یمن و بحرین، از میانمار تا کشمیر، ایرانیان با تمام توان در کنار مستضعفان ایستاده‌اند. این حمایت فقط در شعار و سخنرانی حضور در میدان رزم خلاصه نمی‌شود. کمک‌های مالی و پزشکی، اعزام رزمندگان مستشار، ساخت بیمارستان‌های صحرایی، پشتیبانی دیپلماتیک و رسانه‌ای و حتی به خطر انداختن امنیت و جان خود، همه گوشه‌هایی از این یاری است. نمونه بارز آن، دفاع از حرم حضرت زینب (سلام الله علیها) در سوریه بود که هزاران جوان ایرانی با خطر شهادت توسط تکفیری‌ها، راهی جبهه‌های دفاع از حرم شدند. آنها به زادگاه و شهر خود تعصب نداشتند، بلکه به یک ارزش انسانی و دینی - که دفاع از حرم اهلبیت (علیهم‌السلام) و جلوگیری از نسل‌کشی علویان و مسیحیان سوریه بود - لبیک گفتند.
 
اما دفاع از مظلوم فقط محدود به مرزهای جهان اسلام نیست. مردم ایران در بلایای طبیعی نیز پیش‌قدم بوده‌اند. زلزله بم در سال ۱۳۸۲ را به یاد داریم که خود ایرانیان داغدار شدند اما همین مردم بودند که با وجود کمبود امکانات، کمک‌های مردمی را به سراسر نقاط زلزله‌زده رساندند. در زلزله ونزوئلا، سونامی اندونزی، سیل پاکستان، زلزله ترکیه و سوریه، زلزله ژاپن و هائیتی، کمک‌های مردمی ایران از طریق هلال احمر و گروه‌های جهادی به سرعت به مناطق آسیب دیده رسید. جالب اینجاست که در بسیاری از این حوادث، خود ایران نیز تحریم‌های ظالمانه داشته و از دسترسی به منابع مالی بین‌المللی محروم بوده اما مردم با کمک‌های نقدی و غیرنقدی خود، هم‌دردی عملی نشان دادند. این یعنی مردم ایران نیازمند را حتی اگر دشمن سیاسی آنها باشد، باز تنها نمی‌گذارند. مثال روشن‌تر: در زلزله سال ۲۰۲۳ ترکیه که کشورهایی با روابط سیاسی عادی نیز کمک فرستادند، هواپیماهای حامل کمک‌های مردمی ایران با وجود دشمنی‌های سیاسی دولت اردوغان با ایران در برخی مسائل، سریع‌ترین زمان به مناطق زلزله‌زده رسیدند.
 
در سطح داخلی نیز همین روحیه حاکم است. هرگاه سیل، زلزله، خشک‌سالی یا بیماری فراگیری رخ می‌دهد، صف‌های طولانی اهدای خون، اهدای جهیزیه، واکسن، دارو و پتو در مساجد و حسینیه‌ها تشکیل می‌شود. گروه‌های جهادی دانشجویی و طلبگی به محروم‌ترین نقاط کشور می‌روند و مدرسه می‌سازند، کلاس آموزشی برگزار می‌کنند، درمانگاه سیار دایر می‌نمایند. این حرکت‌ها رسانه‌ای نمی‌شود و کسی برای آنها بوق و کرنا نمی‌زند، اما عمق فرهنگ نوع دوستی ایرانی را نشان می‌دهد. در ایام کرونا، شاهد بودیم که پرستاران و پزشکان جان خود را بدون هیچ چشم‌داشتی به خطر انداختند و مردم عادی نیز با تهیه ماسک و غذا و دارو، به همسایگان نیازمند یاری رساندند. همه اینها مصداق این جمله‌ است که: «مردم ایران تلاش کردند هر جای جهان مظلومی نیاز به کمک داشت او را یاری کنند. چه این مظلوم هم‌وطنی گرفتار در سیل و زلزله باشد چه هم‌نوعی در زیر تیغ ظالمان.»
 
این روحیه انسان‌دوستی، میراثی است که از آیات قرآن، بیانات اهل‌بیت علیهم السلام، اشعار فردوسی و مولانا و سعدی و سخنرانی‌های علما و اندیشمندان به ما رسیده و در انقلاب اسلامی با آموزه‌های عاشورایی گره خورده است. عاشورا، حماسه یاری مظلوم توسط کسی است که می‌توانست در امنیت و آرامش باشد اما ندای «هل من ناصر ینصرنی» را لبیک گفت؛ مردم ایران نیز همواره ندای مظلومان را لبیک گفته‌اند، چه آن مظلوم فلسطینی در غزه، چه آن مظلوم روهینگیا در میانمار، چه آن مظلوم یمنی در صنعا و...
 

تحمل تحریم و فشار؛ از سر ضعف نه، برای ساختن ایران قوی

یکی از نقاط عطف تاریخ معاصر ایران، تحمل فشارهای اقتصادی طاقت‌فرسا و تحریم‌های همه‌جانبه است. از سال ۱۳۵۷ تا امروز، تقریباً هیچ دوره‌ای نبوده که ایران درگیر تحریم‌های ظالمانه نباشد اما آنچه این تحریم‌ها را در چهار دهه اخیر متمایز می‌کند، شدت و جامعیت آنهاست. در دولت ترامپ، آمریکا از برجام خارج شد و حداکثر فشار را اعمال کرد. تحریم‌های بانکی، نفتی، فلزات، حمل‌ونقل، دارویی و حتی تحریم مواد غذایی و پزشکی، ایران را در شرایطی شبیه به محاصره اقتصادی قرار داد. بسیاری از کارشناسان بین‌المللی پیشبینی کردند که ایران ظرف چند ماه فرو خواهد پاشید اما مردم ایران نه تنها فرو نپاشیدند، بلکه مقاومت کردند، ماندند و در عین حال به رشد علمی و صنعتی خود ادامه دادند.
 
چرا مردم ایران این همه فشار را تحمل کردند؟ آیا آنها از گرسنگی و تنگی معیشت لذت می‌برند؟ مسلماً نه، اما آنها به درستی تشخیص دادند که تسلیم شدن در برابر تحریم‌ها، یعنی دادن امتیازات اساسی از استقلال، حاکمیت ملی و باورهای دینی و انقلابی. آنها تجربه تلخ قراردادهای استعماری را دارند. آنها می‌دانند که اگر امروز در برابر یک تحریم تسلیم شوند، فردا دشمن تحریم سخت‌تری وضع خواهد کرد تا نسل‌ها وابسته و ذلیل بمانند. به قول معروف، باج دادن نه تنها دشمن را سیر نمی‌کند، بلکه اشتهای او را بیشتر می‌کند. مردم ایران نه از روی ضعف، بلکه از سر قدرت و آگاهی، تحریم‌ها را تحمل کردند تا ایرانی قوی از هر جهت بسازند.
 
ساختن ایران قوی، به معنای خودکفایی و پیشرفت در همه عرصه‌هاست. در این سال‌های تحریم، ایرانیان نشان دادند که می‌توانند به جای واردات، تولید داخلی را رونق دهند. صنایع دفاعی ایران با وجود تحریم، به موشک‌های دقیق و بالستیک و هواپیماهای بدون سرنشین پیشرفته دست یافت. صنعت نفت و گاز، با اتکا به دانش داخلی، پالایشگاه و پتروشیمی بنا کرد. علوم هسته‌ای با وجود ترور دانشمندان و بمباران تأسیسات، به غنی‌سازی اورانیوم و تولید رادیوداروها رسید. تولید تجهیزات پزشکی، ونتیلاتور، کیت‌های تشخیصی، واکسن کرونا و داروهای خاص، همگی در سایه تحریم و با همت جوانان ایرانی کلید خورد. اینها دستاوردهای یک ملت ضعیف نیست، بلکه دستاوردهای ملتی است که از هر سختی پلی به سوی پیشرفت ساخته است.
 
در حوزه علم و فناوری، ایران در رتبه‌بندی‌های بین‌المللی (مانند پایگاه استنادی اسکوپوس) رتبه اول یا دوم منطقه را دارد. تعداد مقالات علمی، رشد چشمگیر تولید ناخالص داخلی در بخش فناوری اطلاعات، صنعت هوافضا، نانو، بیوتکنولوژی و سلول‌های بنیادی، همه نشان می‌دهد که تحریم نتوانسته جلوی ذهن خلاق ایرانی را بگیرد. اتفاقاً تحریم، فرصتی شد برای شکوفایی استعدادهای نهفته. وقتی درهای واردات بسته شد، صنایع داخلی مجبور به نوآوری شدند. از خودروسازی تا لوازم خانگی، از نساجی تا کشاورزی، شاهد حرکت به سمت کیفیت‌بخشی و رقابت‌پذیری بوده‌ایم.
 
اما نکته مهمتر این است که مردم ایران این مسیر سخت را با امید و صبر پیمودند. آنها به‌جای نفرین تاریکی، شمع روشن کردند. به‌جای اعتراض و ناامیدی، آستین بالا زدند و کار کردند. کشاورزی که با کمبود آب و سم و کود دست و پنجه نرم می‌کند اما هر سال محصولش را می‌فروشد. کارآفرینی که در کارخانه با ماشین‌آلات فرسوده کار می‌کند اما تولید را متوقف نمی‌گذارد. کارگری که کوره‌های قدیمی نیروگاه‌ را در دمای بالای هفتاد درجه سانتی‌گراد تعمیر می‌کند اما نمی‌گذارد برق صنعت و خانه‌های مردم قطع شود. دانشجویی که با کمبود امکانات آزمایشگاهی، شب‌ها تا دیر وقت در کتابخانه تحقیق می‌کند. مادری که با سهمیه‌بندی و گرانی سعی می‌کند نیاز خانه را برطرف و خانواده را سرپا نگه دارد. اینها قهرمانان گمنام مقاومت اقتصادی هستند. عظمت آنها را نمی‌توان با هیچ شاخص آماری سنجید اما در هر کوچه و بازار این سرزمین می‌توان نشانه‌هایش را دید.
 

نوع دوستی فراتر از مرزها؛ فرهنگ اصیل ایرانی در خدمت بشریت

وقتی صحبت از فرهنگ اصیل ایرانی می‌شود، نباید فقط به گذشته و تاریخ محدود شد. فرهنگ زنده، پویا و تأثیرگذاری است که هر روز در رفتارهای میلیون‌ها ایرانی تجلی می‌یابد. یکی از بارزترین جلوه‌های این فرهنگ، نوع دوستی و فراتر رفتن از مرزهای قومی، زبانی، نژادی و ملی است. مردم ایران به نژاد، زبان، رنگ و قومیت توجهی ندارند و فقط انسانیت مردم جهان را می‌بینند. این ادعا را می‌توان با شواهد تاریخی و معاصر اثبات کرد.
 
در دوران قاجار و پهلوی، ایران یکی از امن‌ترین پناهگاه‌ها برای اقلیت‌های دینی و قومی بود. ارامنه، مسیحیان، یهودیان و زرتشتیان قرن‌ها در کنار مسلمانان با آرامش زندگی کردند و هنوز هم در ایران محله‌ها، کلیساها و کنیسه‌های فعال دارند. در حالی که در اروپا، یهودیان در قرون وسطا در زندان محبوس یا قتل‌عام می‌شدند، در ایران تحت حمایت شاهان و علما بودند. در جنگ جهانی دوم، ایران دروازه‌ای برای پناهندگان لهستانی، یهودی و دیگر ملیت‌ها بود. حتی امروز، ایران میزبان میلیون‌ها پناهنده افغانستانی و عراقی است. این پناهندگان از حقوق آموزشی، درمانی و شغلی نسبتاً خوبی برخوردارند و برخلاف بسیاری از کشورهای غربی، در ایران اردوگاه‌های حصار کشیده و غیرانسانی نداریم. مردم ایران در همسایگی با افغانستانی‌ها زندگی می‌کنند، در بازارها و کارخانه‌ها در کنار هم کار می‌کنند. این هم‌زیستی مسالمت‌آمیز، نشانه فرهنگ غنی پذیرش و نوع دوستی ایرانی است.
 
اما فراتر از همسایگان، مردم ایران در نقاط دورتر جهان نیز ردپای همدلی بر جای گذاشته‌اند. کمک‌های بشردوستانه ایران به کشورهای آفریقایی مانند سودان، سومالی، نیجر و سنگال، بیشتر از سر دغدغه‌های انسانی بوده تا منافع سیاسی. در قاره آمریکا، ونزوئلا، کوبا و بولیوی از کمک‌های پزشکی و فنی ایران بهره‌مند شده‌اند. در اروپا، پس از زلزله مخرب لومباردی ایتالیا در سال ۲۰۱۲، تیم‌های امدادی ایران به سرعت حاضر شدند. حتی در آمریکا، پس از طوفان کاترینا در سال ۲۰۰۵، هلال احمر ایران پیشنهاد کمک داد (اگرچه به دلیل تحریم‌ها پذیرفته نشد). اینها نشان می‌دهد که نوع دوستی ایرانی، یک شعار سیاسی یا تبلیغاتی نیست، بلکه یک خصلت عمیق فرهنگی است.
 
در جهان اسلام، موضع مردم ایران در قبال فلسطین و قدس شریف، بی‌بدیل است. در حالی که بسیاری از کشورهای عربی با اسرائیل عادی‌سازی روابط کرد‌ه‌اند، مردم ایران هر سال روز قدس را گرامی می‌دارند و میلیون‌ها نفر در راهپیمایی‌ها شرکت می‌کنند. این حمایت فقط به فلسطین محدود نمی‌شود. در بحرین، مردم مظلوم شیعه که از حقوق اولیه خود محرومند، همواره امید به حمایت ایران داشته‌اند. در یمن، مردم محاصره‌ شده و بمباران شده توسط ائتلاف سعودی، هر روز دعای خیر برای ایران می‌فرستند. در عراق و سوریه، مبارزان مقاومت اسلامی، ایران را پشتیبان اصلی خود می‌دانند و در لبنان، حزب‌الله به برکت حمایت‌های معنوی و مادی ایران، توانست اسرائیل را در سال ۲۰۰۰ و ۲۰۰۶ شکست دهد.
 
اما نکته جالب توجه اینکه این حمایت از مظلوم، هیچ‌گاه با توقع جبران همراه نبوده است. مردم ایران از فلسطینی‌ها نخواسته‌اند که به زبان فارسی سخن بگویند یا مذهب خود را تغییر دهند. از یمنی‌ها نخواسته‌اند که تسلط حکومت را بپذیرند. این همان سخاوت‌مندی و بزرگواری ایرانی است. ایرانی نیکی می‌کند و فراموش می‌کند. حتی اشتباهات و بدی‌ها را نیز (به نیت اصلاح) فراموش می‌کند. در دوره اسلامی، ایرانیان بودند که علم وقف را رواج دادند و مدارس، مساجد، کاروان‌سراها و آب‌انبارها را برای استفاده عمومی بنا کردند. این سنت وقف و خیریه امروز نیز ادامه دارد؛ هزاران مسجد، حسینیه، مدرسه، بیمارستان، پل و جاده در ایران با کمک‌های مردمی ساخته و اداره می‌شود. هزاران سال همه چیز با مردم بود، با مردم تکامل پیدا کرد و با مردم باقی خواهد ‌ماند.
 

لزوم ثبت عظمت این مردم و الگو شدن برای آینده

در پایان این یادداشت، باید بر یک نکته اساسی تأکید کرد: عظمت مردم ایران باید در تاریخ ثبت شود و الگوی بشریت در حال و آینده قرار گیرد. این نه یک شعار تبلیغاتی که یک ضرورت تاریخی و انسانی است. زیرا ملت ایران در عصر ما نشان داده است که می‌توان در برابر نظام سلطه جهانی ایستاد و عقب‌نشینی نکرد. می‌توان با ایمان، امید، علم و کار جمعی، از زیر بار تحریم‌ها و تهدیدها بیرون آمد. می‌توان از مظلومان جهان دفاع کرد، بدون آنکه منتظر تشکر یا کمک از سوی آنها بود. می‌توان در درون خود، با وجود مشکلات و کاستی‌ها، روحیه نوع دوستی، همبستگی و مقاومت را زنده نگه داشت.
 
متأسفانه ظالمان جهان نخواستند و نگذاشتند مردم ایران شناخته شوند. آنها از دیرباز تلاش کرده‌اند چهره‌ای تحریف شده از ایرانیان ارائه دهند: مردمی تروریست، متعصب، عقب‌مانده، ناراضی و سرکوب شده. رسانه‌های غربی هرگز تصاویر راهپیمایی‌های میلیونی ایرانیان در روز قدس، ۲۲ بهمن، اربعین یا مراسم سوگواری محرم را به درستی پوشش نمی‌دهند. آنها ترجیح می‌دهند چند صد معترض را در یک کوچه فرعی نشان دهند و آن را به کل ایران تعمیم دهند. چرا؟ چون اگر جهان واقعیت مردم ایران را بداند، دیگر سلطه بر کشورها و استثمار منابع آنان ممکن نخواهد بود. اگر بشریت الگوی ایرانی را ببیند، انگیزه‌ای برای مبارزه با استکبار و ظلم پیدا می‌کند و این دقیقاً همان چیزی است که ظالمان از آن می‌ترسند.
 
تمدن ایرانی اگر به‌درستی به جهان معرفی شود، بسیاری از معادلات قدرت را بر هم می‌زند. این تمدن، تمدنی است که به‌جای استعمار و جنگ، فرهنگ و هنر و اخلاق را صادر کرده است. ایرانیان به‌جای آنکه برده بخرند، برده‌داری را منع کردند. به‌جای آنکه دیگران را به جهل و بی‌سوادی محکوم کنند، دانشگاه‌ها و کتابخانه‌ها ساختند. به‌جای آنکه نسل‌کشی کنند، به اقلیت‌ها پناه دادند. به‌جای آنکه ثروت ملت‌ها را غارت کنند، جاده ابریشم را امن و تجارت را رونق بخشیدند. اینها ارزش‌هایی هستند که جهان امروز به شدت به آنها نیاز دارد. جهانی که پر از جنگ، نژادپرستی، شکاف طبقاتی، بحران پناهندگان و تخریب محیط زیست است، بیش از هر زمان دیگری به الگوی ایران‌شهری نیاز دارد.
 
اما نکته مهم اینکه خود ما نیز باید مردم ایران را بهتر بشناسیم. گاهی درگیر روزمرِگی‌ها و مشکلات اقتصادی و سیاسی می‌شویم و فراموش می‌کنیم که روی چه گنجینه‌ای از سرمایه‌های انسانی و فرهنگی نشسته‌ایم. باید داستان‌های ایثار، شجاعت، علم‌آموزی و نوع دوستی ایرانیان را برای نسل‌های آینده بازگو کنیم. باید به جوانان بیاموزیم که در رگ‌های آنها خون مردان و زنانی جاری است که در برابر مغول و تیمور و اسکندر و اعراب و عثمانی و روس و انگلیس و آمریکا ایستادند و تسلیم نشدند. باید به آنها یاد دهیم که هویت ایرانی-اسلامی یک افتخار است، نه یک عیب. باید مدارس، دانشگاه‌ها، رسانه‌ها و هنرها را به خدمت بگیریم تا این میراث گران‌بها را حفظ و منتقل کنیم.
 
مردم ایران دسیسه‌های دشمن را شناختند. آنها می‌دانند که تحریم‌ها، تهدیدها، جنگ نرم و عملیات روانی، هدف‌شان ناامید کردن و از میدان به در کردن آنهاست اما هر بار با هوشیاری و بصیرت، توطئه‌ها را خنثی کرده‌اند. فشارهای اقتصادی را تحمل کرده‌اند، نه از روی ناچاری، بلکه از روی انتخاب. انتخاب کرده‌اند که برای ایرانی قوی، مستقل و مقتدر بمانند و این انتخاب، زیباترین جلوه انسانیت و بزرگ‌منشی است.
 
مردم ایران به رخ جهانیان کشیدند که انسانیت مرز نمی‌شناسد، آزادگی قیمت ندارد و ظلم هر چند با قدرت و زر و زور همراه باشد، در برابر اراده یک ملت بیدار، هیچ است. این درس بزرگ تاریخ معاصر است و باید برای همیشه در حافظه بشریت حک شود. باشد که آیندگان با نگاه به ایران و ایرانی، بیاموزند که چگونه می‌شود با دست‌های خالی اما دلی پر از ایمان و امید، در برابر طوفان‌ها ایستاد و سرافراز بیرون آمد.